Click this bar to view the small image.


پیامبر اكرم (ص)‌فرموده‌اند:
كسی كه با صالحان و نیكان همنشین باشد همانند عطر فروش است اگر سودی برایت نداشته باشد از بوی خوشش استفاده می‌كنی، اما كسی كه با اشخاص فاسد همنشین است همانند
آهنگری كه در كنار كورۀ آتشین نشسته اگر از شرارۀ آتش هم در امان بماند از دود آن اذّیت خواهد شد.
امام صادق (ع) فرموده اند:
«برادران ایمانی و رفقای خود را با دو صفت آزمایش كنید، پس اگر آن دو خصلت در آن‌ها بود شایسته رفاقت و برادری هستند، وگرنه از آن‌ها دور شوید، دور شوید، دور شوید:
1.مواظبت او بر نمازهایش در اوقات فضیلت آن.
2.نیكی به برادران ایمانی خود در سختی‌ها.

یكی از حکماء دربارۀ شرائط انتخاب دوست به فرزندش چنین می گوید:
فرزندم:اگر خواستی برای رفیق انتخاب كنی این شرائط را در نظر بگیر:
1-رفاقت با او مایه زینت تو باشد.
2-اگر از او كمك خواستی به تو كمك نماید.
3-تو را در گفتارت راستگو بداند.
4-اگر در جائی كم آوردی كمبودت را جبران نماید.
5-اگر دستت را برای چیزی به سوی او دراز كردی او هم دستش را به طرف تو دراز كند.
6-در مواقع نیاز اگر كمتر به او رسیدگی كردی ناراحت نشده و آبروی تو را حفظ كند.
7-اگر از تو نیكی و خوبی ببیند آن را به حساب آورده و اگر شكستی در زندگی برایت پیش آمد به یاریت بشتابد.
8-در صورت تقاضا به تو عطا كند، و اگر ساكت شدی و درخواستت را نگفتی خودش ابتداءً این كار را انجام دهد.
9-اگر حادثه ناگواری برایت پیش آمد، كمك‌های او برایت كافی باشد.
10-در صورت احتیاج به مال، تو را یاری كند.
نتیجه میگیریم:
با رفاقت با افراد شریف و صاحب حسب و نَسب باعث كامل شدن عقل و ادب انسان می‌شود. ولی دوستی با اشخاص پست و فرومایه موجب لكه‌دار شدن شرافت و شخصیت انسان
خواهد شد.
دوستی با مردم دانا نکوست دشمن دانا ، به از نادان دوست
دشمن دانا ، بلندت می کند بر زمینت می زند نادان دوست
شعر از سعدی شیرازی
پی نوشت:
برگرفته از کتاب آداب النفس